XIII niedziela w ciągu roku – trzy podejścia do odejścia

Łk 9,51-62
Przekład: 

51 Stało się zaś w spełnieniu dni wniebowzięcia Jego. I umocnił On oblicze Swoje, aby iść do Jeruzalem.

52 I posłał posłańców przed obliczem Swoim, i poszedłszy weszli do osady Samarytańczyków, by Mu przygotowali.

53 I nie przyjęli Go, gdyż oblicze Jego było idące do Jeruzalem.

54 Zobaczywszy zaś uczniowie, Jakub i Jan, powiedzieli Mu: „Panie, chcesz – powiemy zejść ogniowi z nieba i ich spożyje!”

55 Obróciwszy się zaś, zganił ich.

56 I poszli do innej osady.

57 I kiedy szli, w drodze powiedział ktoś do Niego: „Dołączę do Twojej drogi, dokądkolwiek odejdziesz!”

58 I powiedział mu Jezus: „Lisy nory mają i ptactwo nieba przybytki, Syn zaś Człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił”.

59 Powiedział zaś do innego: „Dołącz do mojej drogi!”

On zaś powiedział: „Panie, pozwól mi, po odejściu, pierwej pogrzebać ojca mego”.

60 Powiedział zaś jemu: „Zostaw umarłych, aby grzebali własnych umarłych, ty zaś, odszedłszy, rozgłaszaj Królestwo Boga!”

61 Powiedział zaś i inny: „Dołączę to Twojej drogi, Panie, pierwej zaś pozwól mi oddzielić się z tymi, co w moim domu!”

62 Powiedział zaś do niego Jezus: „Nikt, kto nałożył rękę na pług i patrzy do tyłu, nie jest dobrze ułożony w Królestwie Boga”.

Uwagi: 

51 „Wniebowzięcia” (analempseos) – dosłownie „wzięcia w górę”, słowo to oznacza jednak również dokładnie to, co po polsku nazywamy „Wniebowstąpieniem”. Wstępowanie do Jerozolimy jest tutaj ukazane jako część wstępowania Jezusa do Ojca.

52 „Posłańców” (angelous) – również „aniołów” (od angello – „posyłać”). Apostołowie są tutaj ukazani jako aniołowie Bożego Oblicza.

61 „Oddzielić” (apotaksasthai) – przekład dosłowny, ale może to znaczyć również „wyrzec się”, tak jak w wersecie Łk 14,33. Popularny przekład „pożegnać się” jest interpretacją, nie wydaje się on jednak zupełnie nietrafny, a jego połączenie z dosłownym zdaje się nasuwać wniosek, że chodzi tutaj o przywiązanie do odwiązywania się od bliskich...

62 „Dobrze ułożony” (euthetos) – przekład dosłowny, świadomie odwołujący się do polskiego frazeologizmu, sens oryginału oddającego jednak tylko częściowo. Euthetos znaczy również „odpowiedni”, „stosowny”, „użyteczny”.