II Niedziela Wielkiego Postu roku B – co wnosi ofiara

Mk 9,2-10
Przekład: 

2 I po dniach sześciu przymuje Jezus Piotra i Jakuba, i Jana, i wnosi ich na górę wysoką na osobności, samych.

I został przed nimi przemieniony, 3 i ubrania Jego stały się lśniące, białe wielce, [takie] jakich folusznik na ziemi tak nie może wybielić.

4 I został im ujrzany Eliasz z Mojżeszem, i byli współrozmawiający Jezusowi.

5 I rozsądziwszy, Piotr mówi Jezusowi:

„Rabbi, pięknie jest nam być tutaj i trzy przybytki uczyńmy: Tobie jeden i Mojżeszowi jeden, i Eliaszowi jeden”.

6 Nie wiedział bowiem był, co rozsądzić, wystraszeni bowiem się stali.

7 I stała się chmura ich zacieniająca, i stał się głos z tej chmury:

„Ten jest Syn Mój Umiłowany, słuchajcie Go!”

8 I nagle, rozpatrzywszy się, nikogo już nie widzieli, lecz Jezusa samego z nimi samymi.

9 I kiedy schodzili z góry, rozkazał im, aby co zobaczyli, nikomu nie opowiadali, chyba że gdy Syn Człowieczy z martwych powstanie.

10 I logos ten zatrzymali, ku sobie samym poszukując, co [to] jest z martwych powstanie.

Uwagi: 

Opis Przemienienia Pańskiego został już przełożony i skomentowany w wersjach Mateuszowej oraz Łukaszowej.

2 „Przyjął” (paralambanei) – por. J 1,11.

„Wnosi” (anaferei) – przekład etymologicznie dosłowny. Również „ofiaruje”, co wobec ukazujących się Mojżesza i Eliasza kojarzy się tutaj także z ofiarowanem Izaaka przez Abrahama na górze Moria (por. polskie słowo „anafora”).

4 „Został ujrzany” (ofthe) – próba oddania po polsku greckiej formy passivum divinum, wyrażającej działanie Samego Boga.