sobota IV tygodnia w ciągu roku – niebieska pustynia

Mk 6,30-34
Przekład: 

30 I gromadzą się apostołowie ku Jezusowi.

I obwieścili Mu wszystkie [rzeczy], ile uczynili i ile nauczyli.

31 I mówi im:

„Pójdźcie wy sami, na osobności, na pustynne miejsce i odpocznijcie trochę”.

Było bowiem przychodzących i odchodzących wielu i ani zjeść nie mieli czasu.

32 I odeszli w łodzi na pustynne miejsce na osobności.

33 I zobaczyli ich odchodzących, i poznało ich wielu, i pieszo ze wszystkich miast zbiegli się tam, i uprzedzili ich.

34 I wyszedłszy [z łodzi] zobaczył wielki tłum, i zlitował się nad nimi, że byli jako owce nie mające pasterza, i począł nauczać ich wiele.

Uwagi: 

Dzisiaj czyta się kolejne wersety szóstego rozdziału Ewangelii św. Marka. Nawiązują one do wcześniejszych (Mk 6,7-13), gdzie Jezus posyła swoich uczniów, aby głosili Ewangelię. Werset 30 odnosi się się więc do Mk 6,13, ostatniego zdania sprzed dygresji o ścięciu Jana Chrzciciela przez Heroda (Mk 6.14-29).

30 Uczniowie wracają i zdają pełną relację ze swojej misji.

31-32 „Na osobności” (kata idian) – dosłownie „wedle własnej...”, a w domyśle „ziemi” lub „krainy” (choran). Przyimek kata („wedle”) występuje tu w szczególnym znaczeniu: wyraża takie połączenie z jakąś rzeczą, które zarazem oddziela to, co z nią się łączy (tutaj uczniów) od czegoś innego. Wyraz idios („własny”, „osobisty”) określa natomiast to, co komuś osobiście przynależne, (pokrewny mu rzeczownik idiotes znaczy „człowiek prywatny”, przeciwstawiany osobie publicznej). „Na osobności” kazdy uczeń spotykał się więc z Jezusem i z samym sobą.

„Na pustynne miejsce” (eis heremon topon) – również na miejsce „puste”: tam, gdzie nie ma ludzi, poza miastem i poza społecznością. „Miejsce pustynne” jest również miejscem modlitwy Samego Jezusa (Mk 1,35).

„Ani zjeść nie mieli czasu”  (oude fagein eukairoun) – podobnie jak w wersecie Mk 3,20. Miejsce to jest też zapowiedzią opisu rozmnożenia chleba, które wkrótce nastąpi.

Na osobności Jezus i Jego uczniowie mogą odpocząć tylko na łodzi płynącej morzem, które oznacza tutaj również niebo – zob. komentarz do Mk 4,1.

34 „Począł nauczać” (erksato didaskein) – zwrot ten powtarza się w Ewangelii Marka czterokrotnie. Występuje również w wersetach: Mk 4,1 (początek przypowieści o siewcy), Mk 6,2 (nauczanie w synagodze w Nazarecie) oraz 8,31 (pierwsza zapowiedź męki). Ponadto dwukrotnie występuje też w Ewangelii Marka zwrot „począł rozgłaszać” (erksato keryssein – Mk 1,45; 5,20). Czasownik archomai jest w tych zwrotach połączony z nauczaniem i rozgłaszaniem podobnie jak w Janowym Prologu pokrewny mu rzeczownik arche połączony jest z Samym Logosem.