czwartek II tygodnia Okresu Wielkanocnego - jednoznacznie dwuznacznie o Trzech

J 3,31-36
Przekład: 

31 Z góry przychodzący ponad wszystkimi jest. Będący z ziemi z ziemi jest i z ziemi przemawia, z nieba przychodzący ponad wszystkimi jest.

32 Co zobaczył jest i usłyszał, to zaświadcza i świadectwa jego nikt nie bierze.

33 Ten, kto przyjął jego świadectwo, przypieczętował to, że Bóg jest prawdziwy.

34 Kogo bowiem posłał Bóg, rzeczy Boga przemawia, nie z miary bowiem Ducha daje.

35 Ojciec miłuje Syna i wszystko dał jest w ręku Jego.

36 Wierzący w Syna ma życie wieczne, nieposłuszny zaś Synowi nie zobaczy życia, lecz gniew Boga przeciw niemu trwa.

Uwagi: 

31 „Z góry” (anothen) – przysłówek ten został szeroko omówiony w komentarzu do wersetów J 3,7-15, stanowiących wcześniejszą część tej samej rozmowy Pana Jezusa z Nikodemem.

„Przychodzący” (ho erchomenos) – apokaliptyczny tytuł Syna Człowieczego, tłumaczony niekiedy jako „Ten, który przychodzi”.

„Będący” (ho on) – druga część Imienia Bożego z wersetu Wj 3,14, odniesiona do Jezusa na przykład w kluczowym dla dzisiejszej Ewangelii wersecie Janowego Prologu J 1,18 (a także J 6,46!; 8,47; por. też J 18,37). Tutaj wyraz ten wprawdzie odnosi się do „będącego na ziemi”, ale – właśnie w kontekście J 1,18; 6,46 oraz 18,37 – wydaje się, że również dotyczy on Jezusa, który przemawia przecież również z ziemi. Kluczowe jest też użycie tego imiesłowu w Apokalipsie, gdzie trzy razy (Ap 1,4; 1,8; 4,8) występuje on w zestawieniu z wyżej skomentowanym „Tym, który przychodzi” (ho erchomenos) oraz „Tym, który był” (ho en). Ta ostatnia natomiast forma, czas przeszły czasownika „być”, zastąpiona została tutaj formą czasu teraźniejszego „jest” (estin).

32 „Nikt nie bierze” (oudeis lambanei) – przekład dosłowny.

33 „Ten, kto przyjął” (ho labon) – por. podobnie antytetyczne połączenie w wersetach J 1,11-12!

„Przypieczętował” (esfrangisen) – por. J 6,37. Czasownik ten występuje też w Apokalipsie. Wyraża on, między innymi, ostateczne potwierdzenie i zabezpieczenie prawdy. Por. też paradoksalne jego użycie w Ap 22,10.

33 „Bóg jest prawdziwy” (ho theos alethes estin) – por. J 1,9.

34 „Rzeczy” (remata) – również „słowa” (jest to biblijny grecki przekład hebrajskiego dawar).

„Ducha daje” (didosin to pneuma) – można też poprawnie przełożyć jako „daje Duch”, interpretując formę to pneuma jako mianownik! Wydaje się, że dwuznaczność jest tutaj celowa, a obydwa znaczenia wzajemnie się wyjaśniają i uzupełniają.

35 „W ręku Jego” (en cheiri autou) również „do Jego ręki” – znowu dwuznaczność (ale w sensie pozytywnym, czyli, jak się zazwyczaj mówi, wieloznaczność) wyrażająca dwa aspekty jednej tajemnicy Trójcy Świętej.