wtorek XIV tygodnia w ciągu roku – tępy demon

Mt 9,32-38
Przekład: 

32 Gdy zaś oni odchodzili, oto przynieśli Mu człowieka tępego, opętanego.

33 I kiedy demon został wyrzucony, tępy przemówił.

I zadziwiły się tłumy mówiące:

„Nigdy nie objawiło się tak w Izraelu”!

34 Faryzeusze zaś mówili:

„We władcy demonów wyrzuca demony!”

35 I przemierzał Jezus miasta wszystkie i osady, nauczając w ich synagogach i rozgłaszając Ewangelię Królestwa, i lecząc wszystką chorobę i wszystką słabość.

36 Zobaczywszy zaś tłumy, ulitował się nad nimi, bo byli obdarci i porzuceni jak owce nie mające pasterza.

37 Wtedy mówi uczniom swoim:

„Żniwo mnogie, ale pracowników niewielu, 38 poproście więc pana żniwa, aby wyrzucił pracowników na swoje żniwo!”

Uwagi: 

32 i 33 „Tępy” (kofos) – przekład dosłowny, od czasownika kopto („uciąć”), pierwotnie o strzale z odciętym grotem. W przenośni może oznaczać człowieka z uciętym językiem, ale tutaj chodzi prawdopodobnie również o głuchego (Mt 11,5!), a więc o głuchoniemego, otępiałego psychicznie i fizycznie wskutek opętania.

33 „Objawiło się” (efane) – dosłownie „zajaśniało”. Po grecku w NT mówi się tak o świetle (J 1,5), prorockich snach (Mt 2,13), a także o robieniu zewnętrznego wrażenia na ludziach (Mt 6,5). Czasownik ten (fainomai) ma też wspólny rdzeń z rzeczownikiem „epifania” (por. także z polskim, słowem „fenomen”).

34 „We władcy demonów” (en to archonti ton daimonion) – wypowiadający to zdanie faryzeusze mieli na myśli Belzebula (zob. Łk 11,15 z komentarzem). W tym wersecie jednak ewangelista nie podaje wyraźnie tego imienia i można również słowo „władca” (archon) odnieść, wbrew intencjom faryzeuszy, do Samego Boga. To odwrócenie ich mowy ukazuje, że Bóg, jako dawca wszelkiej mowy, może posłużyć się nawet najprzebieglejszymi słowami tych, którzy Jego Samego oskarżają o bluźnierstwo i opętanie – wniosek taki zdają się potwierdzać słowa Jezusa w paralelnej perykopie Łk 11,14-23. Demon jest niemy i głuchy, lecz Jezus daje jednak mowę i zrozumienie.

Wersety 35-38 zostały już skomentowane, wraz z następującym po nich kontekstem, w sobotę I tygodnia Adwentu.